STRONA GŁÓWNA
WPROWADZENIE
PŁASZCZYZNA SEMANTYCZNO-SŁOWNIKOWA
PŁASZCZYZNA CZASOPRZESTRZENNA
PŁASZCZYZNA UTYLITARNA
TROCHĘ PSYCHOLOGII I FIZYKI
ROZWIĄZANIA DYDAKTYCZNE
GALERIA
LINKI
KSIĘGA GOŚCI
O AUTORCE
KONTAKT
FORUM
 

PŁASZCZYZNA UTYLITARNA


PŁASZCZYZNA UTYLITARNA

Tutaj obie formy artystycznej działalności twórczej spotykają się w sytuacji, gdy przynajmniej jedna z nich nie odgrywa pierwszoplanowej roli.

NOTACJA MUZYCZNA

Stanowi ona graficzny obraz muzyki, jest jednym z najstarszych i podstawowych sposobów jej utrwalania i przekazywania z pokolenia na pokolenie. Obecny, tradycyjny zapis muzyczny wykształcił się w XVII w. z notacji mensuralnej, poprzedzonej zapisem neumatycznym (w postaci kresek i kropek) na liniach czerwonej i żółtej (ok. X w.).

Z partytury możemy obecnie odczytać wysokość, czas trwania dźwięków, ich zmiany chromatyczne, dynamiczne, tempo, artykulację, ozdobniki i frazowanie. Mimo tego bogactwa znaków graficznych i symboli współcześni kompozytorzy doszli do wniosku, że nie oddają one zamysłu twórcy, a wręcz ograniczają wyobraźnię. Na bazie tych przemyśleń zrodziła się grafika muzyczna, która w swych założeniach ma wieloznaczność, niedokładność i brak precyzji, a często nawet w ogóle brak odniesień muzycznych. W ten sposób powstał ogólny szkic utworu, w którym rysunek ma dopracowane szczegóły pozwalając na swobodę formy (grafika ekwiwalentna) lub jest opracowana forma bez podanych szczegółów (grafika aleatoryczna).

Pojawiła się też tzw. grafika akcyjna, w której muzyka jest zaplanowaną akcją, zaś grafika – jej planem. Jest to związane z działalnością J. Cage’a, który w swej pracowni organizował koncerty łączące malarstwo, taniec, poezję, pokazy filmów. A ruch Fluxus, korzystający z ideologii Cage’a , głosił, że “wszystko jest sztuką, wszystko jest muzyką”. Jednak nie wszyscy dostrzegali w tym integracji sztuk. B. Schäffer np. uważa, że “można sobie wyobrazić plastyczną wystawę grafiki muzycznej, natomiast niemożliwa jest odwrotnie –transpozycja utworu plastycznego na język muzyczny“. Wydaje się jednak, że myślenie takie pomija główne założenie grafiki muzycznej. Przecież tu chodzi o wykorzystanie wyobraźni, zaufanie intuicji, pomysłowości wykonawcy i dopuszczenie go do indywidualnej interpretacji tego, co widzi (jak zresztą dzieje się to w sztuce).

INSTRUMENTY MUZYCZNE

Jest to dziedzina niezwykle szeroka, w której muzyka w pewnym sensie wykorzystuje sztukę. Na przestrzeni wieków człowiek stale pracował nad brzmieniem słyszanego dźwięku, co owocowało wzrostem lub spadkiem popularności poszczególnych instrumentów, konstruowaniem coraz to nowych ich odmian, przy czym już od najdawniejszych czasów duże znaczenie przywiązywano do ich formy zewnętrznej. Instrumenty te same w sobie stawały się niemal dziełami sztuki często kosztem jakości brzmienia. Także w tym względzie podlegały one gustom epoki i dlatego można je uznać za obiektywne dokumenty przemian w sztuce.

MUZYKA JAKO TREŚĆ DZIEŁA PLASTYCZNEGO

Niewątpliwą zasługą sztuki wobec muzyki jest to, iż jest dla nas bardzo cennym źródłem informacji o kształcie kultury muzycznej od jej zarania. Nie zachowało się bowiem wiele autentycznych zabytków typowo muzycznych z czasów choćby starożytnych. Najwięcej wiedzy o budowie instrumentów, sposobie gry czerpiemy z ceramiki i malowideł. Późniejsza sztuka wielokrotnie prezentuje nam życie muzyczne różnych epok, poznajemy wizerunki sławnych kompozytorów, śpiewaków, obserwujemy ważne wydarzenia muzyczne. W takim aspekcie sztuka staje się swoistą kroniką historii muzyki. Współcześnie zaś muzyka także staje się inspiracją sztuki współczesnej (np. S. Gierowski “Obraz CC” – “ Muzyka” ).

PRZEDSTAWIENIE TEATRALNE

Na tym polu, zarówno plastyka, jak i muzyka, od starożytności pełniły służebną rolę, chociaż i tak w niektórych epokach jedna z nich miała większe znaczenie. Najsilniejsza integracja nastąpiła w teatrach operowych. Jednak od początku opery (ok. XV w.) aż po romantyzm forma przedstawienia i jego oprawy dominowały nad muzyką. Dopiero XIX w. przyniósł równowagę między wszystkimi składnikami dzieła scenicznego.

Współczesne osiągnięcia techniczne, produkcje filmowe otworzyły przed scenografią nowe możliwości, zwłaszcza, gdy do obrazu dołączył dźwięk. Wynalazek przekazu telewizyjnego przez jakiś czas był odbierany jako zagrożenie dla żywego teatru, a nawet dla kina. Te jednak wybroniły się i teraz zgodnie współistnieją tworząc nowy, wielokrotnie większy obszar działania dla sztuki i muzyki. Współcześnie jesteśmy bowiem wręcz atakowani co chwila obrazem, dźwiękiem, które (bez względu na to, czy pochodzą ze sztuki czy nie) należą do języka, którym posługuje się plastyka i muzyka. Owe “słowa” plastyki i muzyki, otaczając nas, przeplatają się ze sobą od początku istnienia człowieka i jest to proces tak samo spontaniczny i naturalny, jak śpiew dziecka podczas tworzenia, działalności plastycznej.



 


stronę odwiedziło już 18201 odwiedzający (34950 wejścia)
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=